مواد دیامغناطیس آن دسته از موادی هستند که با قرار گرفتن در میدان مغناطیسی خاصیت مغناطیسی پیدا میکنند. با این حال مغناطیس آنها در خلاف جهت میدان مغناطیسی اعمال شده است.
همه مواد تا حدی دیامغناطیسی هستند اما فقط وقتی در معرض یک میدان مغناطیسی اعمال شده از خارج قرار بگیرند. البته این اثر عموماً در اکثر مواد ضعیف است.
کربن پیرولیتیک دارای یکی از بزرگترین ثابت های دیامغناطیسی در بین هر ماده ای است. در تصویر مقاله مشاهده می کنید که یک ورقه کربن پیرولیتیک به کمک میدان مغناطیسی آهنرباهای نئودیمیم دفع و معلق می شود.
دیامغناطیس خاصیت موادی است که توسط میدان مغناطیسی دفع می شوند. میدان مغناطیسی اعمال شده یک میدان مغناطیسی القایی در آنها در جهت مخالف ایجاد می کند و باعث ایجاد نیروی دافعه می شود. در مقابل، مواد پارامغناطیس و فرومغناطیس توسط یک میدان مغناطیسی جذب می شوند. دیامغناطیس یک اثر مکانیکی کوانتومی است که در همه مواد رخ می دهد. در مواد پارامغناطیس و فرومغناطیسی، نیروی دیامغناطیس ضعیف توسط نیروی جاذبه قویِ موجود در ماده بی اثر می شود. دیامغناطیس یک اثر ضعیف است که تنها با ابزارهای حساس آزمایشگاهی قابل تشخیص است، اما یک ابررسانا به عنوان یک دیامغناطیس قوی عمل می کند زیرا به طور کامل هر میدان مغناطیسی را از درون خود بیرون می کند.
دیامغناطیس اولین بار زمانی کشف شد که آنتون بروگمن در سال 1778 مشاهده کرد که بیسموت توسط میدان های مغناطیسی دفع می شود. در سال 1845، مایکل فارادی نشان داد که این خاصیت ماده است و به این نتیجه رسید که هر ماده ای به یک میدان مغناطیسی اعمال شده (به صورت دیامغناطیسی یا پارامغناطیسی) پاسخ می دهد. یک قانون ساده در شیمی برای تعیین اینکه آیا یک ذره (اتم، یون یا مولکول) پارامغناطیس یا دیامغناطیس است استفاده می شود. اگر همه الکترون های موجود در ماده جفت باشند، ماده ساخته شده از این ذره، دیامغناطیس است. اگر الکترون های جفت نشده داشته باشد، آن ماده پارامغناطیس است. دیامغناطیس ویژگی همه مواد است و همیشه سهم ضعیفی در پاسخ مواد به میدان مغناطیسی دارد. با این حال، اشکال دیگر مغناطیس (مانند فرومغناطیس یا پارامغناطیس) بسیار قوی تر هستند، به طوری که، زمانی که اشکال مختلف مغناطیس در یک ماده وجود دارد، سهم دیامغناطیس معمولا ناچیز است. موادی که رفتار دیامغناطیس در آن قوی ترین اثر را دارد، مواد دیامغناطیس نامیده می شوند.
مواد دیامغناطیس موادی هستند که برخی افراد عموماً آنها را غیر مغناطیسی می دانند و شامل آب، چوب، بیشتر ترکیبات آلی مانند نفت و برخی پلاستیک ها و بسیاری از فلزات از جمله مس، به ویژه فلزات سنگین با الکترون های هسته ای زیاد مانند جیوه می شوند.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.
آهنرباهای عناصر کمیاب مانند نئودیمیوم (NdFeB) و ساماریوم کبالت (SmCo) به دلیل قدرت مغناطیسی بالا و عملکرد قابل اعتماد، در بسیاری از صنایع مورد استفاده قرار میگیرند. با این حال، چسباندن این آهنرباهای قدرتمند به سطوح مختلف نیازمند انتخاب صحیح چسب، آمادهسازی مناسب سطح و توجه به عواملی مانند مقاومت حرارتی، شرایط محیطی و میزان بار وارد شده است. در این مقاله، بهترین روشهای چسباندن آهنرباهای عناصر کمیاب، انواع چسبهای مناسب شامل اپوکسی، سیانواکریلات، چسبهای ساختاری دو جزئی و پلییورتان، همچنین نکات مهم برای ایجاد اتصالی محکم و بادوام بررسی میشود. انتخاب روش مناسب اتصال میتواند عمر مفید آهنربا و عملکرد آن را در کاربردهای صنعتی و تخصصی افزایش دهد.
آهنربا چگونه کار میکند؟ با ساختار اتم، نقش الکترونها، حوزههای مغناطیسی و انواع آهنرباهای نئودیمیومی، فریتی، آلنیکو و ساماریوم کبالت آشنا شوید.
گشتاور مغناطیسی یکی از مهمترین شاخصهایی است که برای بررسی و تأیید کیفیت آهنربا استفاده میشود. این ویژگی، معیاری برای سنجش توان کلی مغناطیسی آهنربا است و در صنعت آهنربا، کنترل کیفیت و تولید قطعات مغناطیسی کاربرد زیادی دارد.
آهنربا چگونه کار میکند؟ در این مقاله با نحوه عملکرد آهنربای دائمی، گرید نئودیمیوم، قدرت آهنربا، افزایش کشش و عوامل کاهش عمر آن آشنا شوید.
آهنرباها همهی فلزات را جذب نمیکنند. فقط برخی فلزات مانند آهن، نیکل، کبالت و بسیاری از آلیاژهای آهنی مانند فولاد، جذب قوی نسبت به آهنربا دارند. در مقابل، فلزاتی مانند آلومینیوم، مس، طلا، نقره و سرب معمولاً جذب آهنربا نمیشوند.
